Το γκέτο της Επαγγελίας

Το γκέτο της Επαγγελίας

Του ΝΑΣΙΜ ΑΛΑΤΡΑΣ

Το ότι γιόρταζε το Ισραήλ τα πρώτα χρόνια την ίδρυσή του μπορεί να περάσει αδιαμαρτύρητα, γιατί τότε, το 1948, ο κόσμος ήταν τυφλός και κουφός στο τι προκάλεσε η ίδρυση αυτή στη Μέση Ανατολή γενικά και στον λαό της Παλαιστίνης ειδικά, δηλαδή στους πραγματικούς κατοίκους της.

Σήμερα είναι πραγματικά γελοίοι οι εορτασμοί που διοργανώνουν οι πολιτικοί και οι ιδεολόγοι του σιωνισμού στο Ισραήλ και έξω, γιατί γιορτάζοντας την ίδρυση του κράτους του προφήτη Ισραήλ στην Παλαιστίνη, το μόνο που κάνουν είναι να παρατείνουν τα ψέματα και τους βιβλικούς μύθους που έχουν πλάσει. Σήμερα το Ισραήλ, με τα Τείχη που χτίζει, περισσότερο θυμίζει ένα μεγάλο γκέτο παρά κράτος. Σήμερα η Αλ-Νάκμπα (παλαιστινιακή τραγωδία) είναι ισχυρότερη της ίδρυσης του Ισραήλ. Σήμερα το μόνο αήττητο στο Ισραήλ είναι η ανασφάλεια. Σήμερα οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες έχουν φτάσει τους 4.448.429, σύμφωνα με τον ΟΗΕ. Μέσα στο Ισραήλ, το 1948 είχαν μείνει 250.000, αλλά σήμερα είναι 1.461.000. Συνολικά σήμερα οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες μαζί με όσους έμειναν και ζουν μέσα στο Ισραήλ είναι 5.909.429. Είναι δηλαδή περισσότεροι από τους εγγεγραμμένους σήμερα στο Ισραήλ Εβραίους (5.499.000), παρά τις καραβιές των Εβραίων που 60 χρόνια τώρα φέρνουν στο Ισραήλ οι ηγέτες του σιωνισμού, για να δημιουργήσουν το εθνικιστικό τους κράτος. Το παλαιστινιακό πρόβλημα σήμερα είναι μεγαλύτερο από τη «λύση» που έδωσε ο σιωνισμός στο εβραϊκό πρόβλημα που δημιούργησαν οι Ευρωπαίοι. Και το μεταφέρουν σαν ασήκωτο ασκό στις πλάτες τους οι Παλαιστίνιοι εδώ και 60 χρόνια. Σήμερα όλοι κατανοούμε γιατί ο Μαρξ αντιτάχθηκε στην εθνικιστική λύση του εβραϊκού προβλήματος και πρότεινε την ενσωμάτωση των Εβραίων στις κοινωνίες τους. Την πολιτική της ενσωμάτωσης υιοθετούν σήμερα η Ε.Ε. και οι ΗΠΑ απέναντι στους αλλοεθνείς αλλόθρησκους μετανάστες τους. Το οξύμωρο είναι πως σήμερα οι σιωνιστές στο Ισραήλ προσπαθούν να επιβάλουν την πλήρη ενσωμάτωση του 1.461.000 Παλαιστινίων που ζουν στο εβραϊκό κράτος, όταν οι ίδιοι αρνούνται εδώ και εκατοντάδες χρόνια την ενσωμάτωση των Εβραίων στις κοινωνίες προέλευσής τους.

Η Παλαιστίνη είναι ένας τόπος που ένας σώφρων «Θεός» ποτέ δεν θα την επέλεγε ως χώρα σωτηρίας ή ως παράδεισο ανθρώπων. «Παράδεισο» με μια Θάλασσα Νεκρά μόνο ένας παράφρων «Θεός» θα σκεφτόταν. Η Νεκρά Θάλασσα που σκοτώνει κάθε μορφή ζωής μέσα της δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αποτελεί μέρος ενός «Παράδεισου» ούτε «Γη της Επαγγελίας». Παραδεισένιος τόπος δεν μπορεί να είναι εκείνος που η έρημός του καλύπτει το 40% της εδαφικής του έκτασης.

Η Παλαιστίνη είναι χώρα τιμωρίας. Ανέκαθεν τιμωρούσε όλους τους εισβολείς. Ανέκαθεν ξεσηκωνόταν. Η Παλαιστίνη για τον Δυτικό κόσμο δεν ήταν ποτέ χώρα με δικά της χαρακτηριστικά και δική της ταυτότητα, ούτε για τους Δυτικούς ο λαός της Παλαιστίνης ζούσε εκεί 7000 π.Χ, ακολουθώντας μια κοινωνική και δημογραφική εξέλιξη δεμένη αδιάκοπα με τη γη του. Για τους Δυτικούς οι Παλαιστίνιοι είναι ένας λαός που αναφέρει η Βίβλος. Οι πολιτικοί του Δυτικού κόσμου ανατράφηκαν με θρησκευτικούς μύθους που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα και με ό,τι έχει ανακαλύψει και αποδείξει η αρχαιολογία στην Παλαιστίνη. Σήμερα η Παλαιστίνη είναι μια χώρα εφιάλτης για όλους.

http://www.un.org/unrwa/publications/index.html

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-3540634,00.html

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 09/05/2008