Πέμπτη 10 Απριλίου 2008

Τα «σημαδεμένα» χαρτιά των ΗΠΑ όμορφα καίγονται

Παρέμβαση

Ενα ένα τα «σημαδεμένα» χαρτιά των ΗΠΑ στη Μ. Ανατολή καίγονται...

Του ΝΑΣΙΜ ΑΛΑΤΡΑΣ

Τελικά χρειαζόταν η σαρωτική χειρουργική επέμβαση των ανταρτών της λιβανέζικης αντίστασης για να ξυπνήσουν όλοι στο Λίβανο και να καταλήξουν στη Συμφωνία του Κατάρ, για την εκλογή κοινής αποδοχής πρόεδρου της χώρας και το σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας με 11 υπουργούς από τους 30 να προέρχονται από την αντιπολίτευση, αλλαγές στον εκλογικό νόμο και απαγόρευση της χρήσης όπλων στις εσωτερικές πολιτικές αντιπαραθέσεις.

Οι ΗΠΑ, στην προσπάθειά τους να αφοπλίσουν το Ιράν και τη Συρία από τα ισχυρά χαρτιά στη Μέση Ανατολή (Χεζμπολάχ, Χαμάς και Μούκταντα Αλ Σαντρ), αποφάσισαν να συμμαχήσουν με τους εγχώριους αντιπάλους τους. Στο Λίβανο συμμάχησαν με τους φαλαγγίτες και σουνίτες. Στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, με την Παλαιστινιακή Αρχή των Αμπάς-Νταχλάν. Στο Ιράκ, με τα αντίπαλα σιιτικά κόμματα του Χακίμ και του κατοχικού πρωθυπουργού Μαλίκι.

Και στα τρία μέτωπα έχασαν οι σύμμαχοί τους. Στη Γάζα, η Χαμάς σάρωσε όλα τα σώματα ασφαλείας του Νταχλάν σε περίπου δύο μέρες (15-16/6/2007). Στο Ιράκ, ο Στρατός του Μάχντι κατέλαβε τη Βασόρα σε 3 μέρες (27-28-30/3/2008). Στο Λίβανο, η Χεζμπολάχ διέλυσε στις 9/5/2008 όλη τη φιλοαμερικανική συμμαχία στη Βηρυτό σε έξι ώρες.

Οι παλαιστινιακές ανταρτικές οργανώσεις μετέτρεψαν την πολιορκημένη από τον ισραηλινό στρατό Λωρίδα της Γάζας σ' έναν εφιάλτη καθώς στην εμβέλεια των ρουκετών βρίσκονταν πια 250.000 πολίτες του νοτίου Ισραήλ και το αιγυπτιακό φυσικό αέριο στο Ασκαλόν. Ετσι, το Ισραήλ σκέφτεται σοβαρά αυτή τη φορά την κοινή πρόταση εκεχειρίας που υπεγράφη μεταξύ Αιγύπτου και ένοπλων παλαιστινιακών οργανώσεων. Πολιτικά, η Χαμάς κατάφερε να σπάσει τον αποκλεισμό της και να συνομιλεί με τον Αμερικανό πρώην πρόεδρο Τζίμι Κάρτερ και να συζητεί με απεσταλμένους της Γαλλίας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Και το πιο σημαντικό, μια ομάδα Ισραηλινών στρατιωτικών έστειλε στον πρωθυπουργό του Ισραήλ επιστολή με την οποία ζήτησε να ανοίξει το κράτος τους δίαυλο επικοινωνίας με τη Χαμάς στη Γάζα.

Στο Ιράκ, ο Σαντρ αν και «παρέδωσε»(!) τη διοίκηση της Βασόρας στις 31/3/2008 στην κυβέρνηση του Μαλίκι, ελέγχει απόλυτα την πόλη. Ελέγχει, δηλαδή, τα πετρέλαια στο νότιο Ιράκ και το μοναδικό ιρακινό λιμάνι στον Αραβικό κόλπο, από το οποίο εξάγεται το 60% του ιρακινού πετρελαίου.

Στο Λίβανο, η Χεζμπολάχ κατάφερε σημαντική πολιτική νίκη με την αποδοχή εκ μέρους της φιλοαμερικανικής συμμαχίας του αιτήματός του για 1/3+1 του υπουργικού συμβουλίου, που την καθιστά ρυθμιστή όλων των κυβερνητικών αποφάσεων. Και χωρίς να παραδώσει ούτε μία σφαίρα από τον εφιαλτικό για το Ισραήλ στρατιωτικό της εξοπλισμό και χωρίς καμιά παρέμβαση στο ενσύρματο τηλεπικοινωνιακό δίκτυο. Διατηρώντας και τις κάμερες ασφαλείας και τον επικεφαλής των σωμάτων ασφαλείας του αεροδρομίου στις θέσεις τους.

Το Ιράν κατάφερε να επιβάλει την παρουσία του στις πολιτικές εξελίξεις στο Ιράκ, στη Γάζα και στο Λίβανο και, το πιο σημαντικό, να αποδυναμώσει το ρόλο της Σαουδικής Αραβίας στις περιοχές αυτές. Τις μέρες, μάλιστα, που διεξάγονταν οι συνομιλίες στο Κατάρ για την επίτευξη της συμφωνίας, τα σαουδαραβικά ΜΜΕ και ειδικά η ναυαρχίδα τους η «Αλ Σαρκ Αλ Αουσατ», εξαπέλυσαν πρωτοφανή εκστρατεία διχόνοιας και όξυνσης των πολιτικών αντιπαραθέσεων μεταξύ των Λιβανέζων. Η προσπάθειά τους, μέχρι στιγμής, έπεσε στο κενό. Η οικογένεια των Σαούδ, όμως, σαν είδε ότι διακυβεύονται τα συμφερόντα της στο Λίβανο, από την απρόσμενη χρήση όπλων από τη Χεζμπολάχ, έδειξε μέχρι στιγμής συναίνεση και αποδοχή της Συμφωνίας του Κατάρ.


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 22/05/2008

Το γκέτο της Επαγγελίας

Το γκέτο της Επαγγελίας

Του ΝΑΣΙΜ ΑΛΑΤΡΑΣ

Το ότι γιόρταζε το Ισραήλ τα πρώτα χρόνια την ίδρυσή του μπορεί να περάσει αδιαμαρτύρητα, γιατί τότε, το 1948, ο κόσμος ήταν τυφλός και κουφός στο τι προκάλεσε η ίδρυση αυτή στη Μέση Ανατολή γενικά και στον λαό της Παλαιστίνης ειδικά, δηλαδή στους πραγματικούς κατοίκους της.

Σήμερα είναι πραγματικά γελοίοι οι εορτασμοί που διοργανώνουν οι πολιτικοί και οι ιδεολόγοι του σιωνισμού στο Ισραήλ και έξω, γιατί γιορτάζοντας την ίδρυση του κράτους του προφήτη Ισραήλ στην Παλαιστίνη, το μόνο που κάνουν είναι να παρατείνουν τα ψέματα και τους βιβλικούς μύθους που έχουν πλάσει. Σήμερα το Ισραήλ, με τα Τείχη που χτίζει, περισσότερο θυμίζει ένα μεγάλο γκέτο παρά κράτος. Σήμερα η Αλ-Νάκμπα (παλαιστινιακή τραγωδία) είναι ισχυρότερη της ίδρυσης του Ισραήλ. Σήμερα το μόνο αήττητο στο Ισραήλ είναι η ανασφάλεια. Σήμερα οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες έχουν φτάσει τους 4.448.429, σύμφωνα με τον ΟΗΕ. Μέσα στο Ισραήλ, το 1948 είχαν μείνει 250.000, αλλά σήμερα είναι 1.461.000. Συνολικά σήμερα οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες μαζί με όσους έμειναν και ζουν μέσα στο Ισραήλ είναι 5.909.429. Είναι δηλαδή περισσότεροι από τους εγγεγραμμένους σήμερα στο Ισραήλ Εβραίους (5.499.000), παρά τις καραβιές των Εβραίων που 60 χρόνια τώρα φέρνουν στο Ισραήλ οι ηγέτες του σιωνισμού, για να δημιουργήσουν το εθνικιστικό τους κράτος. Το παλαιστινιακό πρόβλημα σήμερα είναι μεγαλύτερο από τη «λύση» που έδωσε ο σιωνισμός στο εβραϊκό πρόβλημα που δημιούργησαν οι Ευρωπαίοι. Και το μεταφέρουν σαν ασήκωτο ασκό στις πλάτες τους οι Παλαιστίνιοι εδώ και 60 χρόνια. Σήμερα όλοι κατανοούμε γιατί ο Μαρξ αντιτάχθηκε στην εθνικιστική λύση του εβραϊκού προβλήματος και πρότεινε την ενσωμάτωση των Εβραίων στις κοινωνίες τους. Την πολιτική της ενσωμάτωσης υιοθετούν σήμερα η Ε.Ε. και οι ΗΠΑ απέναντι στους αλλοεθνείς αλλόθρησκους μετανάστες τους. Το οξύμωρο είναι πως σήμερα οι σιωνιστές στο Ισραήλ προσπαθούν να επιβάλουν την πλήρη ενσωμάτωση του 1.461.000 Παλαιστινίων που ζουν στο εβραϊκό κράτος, όταν οι ίδιοι αρνούνται εδώ και εκατοντάδες χρόνια την ενσωμάτωση των Εβραίων στις κοινωνίες προέλευσής τους.

Η Παλαιστίνη είναι ένας τόπος που ένας σώφρων «Θεός» ποτέ δεν θα την επέλεγε ως χώρα σωτηρίας ή ως παράδεισο ανθρώπων. «Παράδεισο» με μια Θάλασσα Νεκρά μόνο ένας παράφρων «Θεός» θα σκεφτόταν. Η Νεκρά Θάλασσα που σκοτώνει κάθε μορφή ζωής μέσα της δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αποτελεί μέρος ενός «Παράδεισου» ούτε «Γη της Επαγγελίας». Παραδεισένιος τόπος δεν μπορεί να είναι εκείνος που η έρημός του καλύπτει το 40% της εδαφικής του έκτασης.

Η Παλαιστίνη είναι χώρα τιμωρίας. Ανέκαθεν τιμωρούσε όλους τους εισβολείς. Ανέκαθεν ξεσηκωνόταν. Η Παλαιστίνη για τον Δυτικό κόσμο δεν ήταν ποτέ χώρα με δικά της χαρακτηριστικά και δική της ταυτότητα, ούτε για τους Δυτικούς ο λαός της Παλαιστίνης ζούσε εκεί 7000 π.Χ, ακολουθώντας μια κοινωνική και δημογραφική εξέλιξη δεμένη αδιάκοπα με τη γη του. Για τους Δυτικούς οι Παλαιστίνιοι είναι ένας λαός που αναφέρει η Βίβλος. Οι πολιτικοί του Δυτικού κόσμου ανατράφηκαν με θρησκευτικούς μύθους που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα και με ό,τι έχει ανακαλύψει και αποδείξει η αρχαιολογία στην Παλαιστίνη. Σήμερα η Παλαιστίνη είναι μια χώρα εφιάλτης για όλους.

http://www.un.org/unrwa/publications/index.html

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-3540634,00.html


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 09/05/2008